Η επιθυμία για ζωή

Ένα συνηθισμένο φαινόμενο είναι ότι όταν πεθαίνει το ένα μισό ενός ζευγαριού που είναι μαζί για πολύ καιρό, πεθαίνει και το άλλο λίγο αργότερα.

Η συνηθισμένη, ρομαντική, εξήγηση είναι ότι αγαπήθηκαν τόσο πολύ που δεν μπορούσαν να ζήσουν ο ένας χωρίς τον άλλον.

Πέθανε από «ραγισμένη καρδιά», «δεν μπορούσε να ζήσει μόνος», «εξαρτιόταν από τη σύζυγό τους».

Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του θανάτου του ενός συζύγου και του επακόλουθου θανάτου του άλλου λίγο αργότερα;

Η υπόθεση είναι ότι η επιθυμία για ζωή μπορεί να έχει κάποια επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα. Ο εγκέφαλος που ελέγχει το σώμα μας μπορεί να έχει μηχανισμό διακοπής λειτουργίας, ο οποίος ενεργοποιείται σε ορισμένες περιπτώσεις. Αυτές οι περιπτώσεις είναι παρόμοιες με θανατηφόρα ατυχήματα ή ορισμένες ασθένειες, όπου ο εγκέφαλος γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει. Αυτός ο μηχανισμός μπορεί να ελέγχει τα «κύτταρα αυτοκτονίας».

Τα τελευταία χρόνια, τα κύτταρα αυτοκτονίας ή αυτό που οι επιστήμονες ορίζουν ως προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος (PCD) έχουν αποτελέσει τη βάση για τη συνεχιζόμενη βιογενετική έρευνα. Το PCD είναι ο θάνατος ενός κυττάρου που προκαλείται από ένα ενδοκυτταρικό πρόγραμμα.

Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι PCD. Ο κυτταρικός θάνατος τύπου Ι ονομάζεται απόπτωση. Ο τύπος II είναι αυτοφαγικός και ο τύπος III είναι νεκρωτικός κυτταρικός θάνατος.

Τα κύτταρα μπορούν να σκοτωθούν από βλαβερούς παράγοντες ή να λάβουν οδηγίες να αυτοκτονήσουν. Εάν υπάρχει απειλή για την ακεραιότητα ενός οργανισμού από ορισμένα κύτταρα, απαιτείται PCD για την καταστροφή αυτών των κυττάρων.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων περιπτώσεων είναι: κύτταρα που έχουν προσβληθεί από ιούς, βλάβες στο DNA, κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και καρκινικά κύτταρα.

Σε ορισμένους τύπους καρκινικών κυττάρων η απόπτωση πυροδοτείται από ακτινοβολία ή χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για θεραπεία.

Τι κάνει ένα κύτταρο να αποφασίσει να αυτοκτονήσει;

Ο συγγραφέας πιστεύει ότι είναι η ανισορροπία μεταξύ θετικών και αρνητικών σημάτων που στέλνει ο εγκέφαλος.

Εάν υπάρχει έλλειψη των θετικών σημάτων (καμία επιθυμία για ζωή) που απαιτούνται για την επιβίωση και/ή αποστέλλονται αρνητικά σήματα που σημαίνει «καμία επιθυμία για συνέχιση της ζωής», μπορεί να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός διακοπής λειτουργίας.

Έχουν υπάρξει πολυάριθμες αναφορές περιπτώσεων όπου οι ασθενείς ανάρρωσαν ως εκ θαύματος μετά τη σαφή διάγνωση του καρκίνου. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί από την ενεργοποίηση του μηχανισμού PCD με θετικά σήματα «επιθυμίας για ζωή».

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ιοί που σχετίζονται με καρκίνους μπορεί να χρησιμοποιούν κόλπα, όπως η παραγωγή μιας πρωτεΐνης που απενεργοποιεί το σήμα απόπτωσης. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα καρκινικά κύτταρα όχι μόνο θα συνεχίσουν να ζουν και να πολλαπλασιάζονται, αλλά θα γίνουν πιο ανθεκτικά στην απόπτωση. Η περαιτέρω κατανόηση αυτών των τεχνασμάτων και των μορίων δόλωμα που δημιουργούνται για την προστασία των καρκινικών κυττάρων θα επέτρεπε στους ερευνητές να επανενεργοποιήσουν και να ξεπεράσουν αυτά τα προστατευτικά κόλπα προκειμένου να καταστρέψουν τα επικίνδυνα καρκινικά κύτταρα.

Ο συγγραφέας πιστεύει επίσης ότι η μελλοντική έρευνα για την καταστροφή και την αφαίρεση καρκινικών κυττάρων μπορεί να εφαρμοστεί σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση θα ήταν η διάκριση, η επισήμανση και η αναγνώριση καρκινικών κυττάρων. Στη δεύτερη φάση ο στόχος θα ήταν η ενεργοποίηση των αυτοκτονικών κυττάρων στην επιλεγμένη περιοχή ή ομάδα κυττάρων και η παράκαμψη της υπάρχουσας προστασίας των καρκινικών κυττάρων.

Η ισχυρή ψυχολογική και οικογενειακή υποστήριξη είναι απαραίτητη για μια τέτοια ανάκαμψη. Επιπλέον, ο ασθενής πρέπει να πιστεύει και να ελπίζει σε ένα υγιές και λαμπρό μέλλον.

Σχολιάστε